The last Blog

A última canción

"Mirando as estrelas ata que desaparecen 

Ao igual que un actor solitario 

Quen non sabía a historia na que estaba? 

Quen non sabía que a historia terminaría? 

Como o ceo reflexado no corazón 

Todas as cores se fan visibles 

Cando a mañá chegue leerei minha ultima linha 

Abracei a choiva sen fin e a noite se fixo día 

Saudei ó alba co corazón ainda empapado 

Nunha choiva sen fin estiven camiñando 

Sentindo dor coma un poeta 

Tratando de atopar as respostas 

Tratando de ocultar as bágoas 

Pero foi so un ciclo que nunca termina 

Cando a choiva se deteña,cambiarei de páxina 

a páxina do primeiro capítulo 

 solo me estou fereindo e ferindoos debín entender a resposta 

Por qué todavía pregunto?? 

 (...) 

 Me trabuco o desexar que a noite non termine??

 pero sei que non me trabuco o cantar a última canción 

porque sempre desaparece 

Mirando o ceo na noite me dou de conta 

os nosos recordos desaparecen pouco a pouco 

 (...)

Cando a mañá chegue

 Irei o próximo capítulo"

                                       Fin


 

O Final

"Esta é a fin fermosa amiga

esta é a fin miña única amiga,

a fin

Dos nosos elaborados plans, a fin

de todo o que se mantenha en pe, a fin

sin seguridade ou sin sorpresa, a fin".

                                                         This is the end
                                                

Estúpidos interrogantes

- ¿Sonhamos cando vivimos ou vivimos cando sonhamos??
 

- Se toda persoa ten a súa media naranxa, ¿¿tamén ten o seu medio limón, mandarina, plátano ou kiwi??

- ¿¿Estamos sos no universo ou cada persoa é un universo??

- Se o ser humano se supón intelixente, ¿por qué se namora?? - ¿¿Pode ser o doado compricado e o compricado doado??

- ¿¿As persoas crean as modas ou as modas crean as persoas??

- ¿¿Por qué a xente se resgarda da choiva o día que vai a unha festa de espuma?? (Seguro que pasou)

- ¿Por qué "todo xunto" se escribe separado e "separado" se escribe todo xunto?


A contestar queridos lectores!!

Ata a próxima. Saúde e Sorte

Acontecementos existenciais

Turno para un artigo sinxelo, un monólogo que me pareceu grandioso. Se trata dunha comparativa entre o ligoteo en Espanha e EE.UU. A mítica, idealizada e facilísima forma norteamericana contra a vulgaridade, a dificultade e a torpeza da forma espanhola.

A continuación vos deixo o xenial monólogo (a parte de xenial, moi ben interpretado por Goyo Jiménez), pero antes tamén resaltaría que se a forma espanhola é torpe e dificultosa, que se podería dicir da forma de ligar galega?? o que se pode converter nunha auténtica misión imposible. XD
Debemos reconhecer que como galegos, sempre con excepcións, non sabemos ligar (tanto homes coma mulleres) posiblemente debido o habitual emparellamento voluntario dende idades tempranas e a duración das relacións (superando lustros). É coma se sabendo da dificultade agarrásemos para non soltar nunca XD. Somos outra cultura diferente neste aspecto.

En fin, o monólogo en cuestión:



Isto é todo xente. Ata a próxima ocasión.
Saúde e Sorte

A música en galego (II)

Interesándome coma sempre pola escea musical galega e en galego, debo volver a realizar unha 2º parte deste artigo (recorda a 1º parte pulsando aqui: A música en galego tamén ten que ser posible) .

- Quero comezar facendo unha merecidísima homenaxe a un gran loitador durante toda a súa vida:
Suso Vaamonde: Un dos mellores cantautores en galego. Seguro que todos conhecedes a Serrat, Sabina, Lluis LLach, etc e poucos, a pesares de ser galegos, tedes conciencia deste grandísimo galego que sempre loitou pola súa terra e cultura:

- É o turno dun grupo que mistura folk e música tradicional galega. A Quenlla.
Aqui nos deleitan cunha canción homenaxe a unha das máis grandes obras da literatura galega: "Memorias dun neno labrego" de Xosé Neira Vilas.
O video tamén contén unhas ilustracións doutro grande:Isaac Díaz Pardo (outro dos grandes galegos para os que toda homenaxe se fai pouco).

- Seguimos co polifacético Antón Reixa e os Resentidos: Con un tema que a pesar dos seus anos, podería estar ata de actualidade, Os Resentidos (anunciaron a súa volta polo seu 30 aniversario) sempre pioneiros, en galego e co seu tolo humor:

- Vindo máis cara a actualidade e cos novos sons quero destacar a un gran músico. Un dos de verdade: Estou a falar de Xoel López: un artista que se consagrou co grupo Deluxe e cun estilo indie acadou a conquista de todo o territorio nacional. Na súa cúspide con Deluxe decide desmontar o grupo, irse a américa do sur e comezar de novo na procura de novos sons. Gardo un grandísimo respeto cara este gran músico. Ben é certo que se manexa habitualmente en Castelán e incluso inglés. No obstante aqui nos deleita coa súa versión do poema de Álvaro Cunqueiro " O niño novo do vento"

- Se hai un grupo íntegramente en galego e que destaca polo seu empenho e a súa actividade eses son Ruxe-Ruxe e o seu rock galego. O grupo máis activo na nosa lingua que podo conhecer.
Vou destacar dúas cancións deste grupo: A 1º unha canción que me gusta como empregan o son da gaita e a integran na cación. A 2º quero destacala pola calidade do videoclip, que lles levou a unha candidatura para os premios Mestre Mateo do audiovisual galego.

- Para non alongarme máis vou finalizando cuns grupos actuais de distintos estilos pero con cancións en galego:
1º O metal de Nao:


2º Un grupo de rap e metal famoso a nivel nacional: Def Con dos


3º Di elas co afamado actor galego Luis Tosar á cabeza:


4º Kastomä e o seu rock con letras inspiradas no rural.



Cal ou cales vos gustan máis??? A opinar!!

Ata a próxima. Saúde e Sorte

Debuxo dun futuro sombrío

Conhecendo as preocupantes cifras de paro actual, quero destacar o desemprego xuvenil e a situación que se pode producir nun sombrío futuro a curto prazo onde, a pesares de conseguir unha das xeracións máis preparadas da historia neste país, a xuventude non acadará o emprego para o cal se prepararon e estudaron.

A consecuencia que se presinte pode ser a seguinte:

Ata a próxima. Saúde e sorte

Retrato de Sensacións

- O día que vivín en dous mundos diferentes -

1

Unha noite de verán, nin frio nin calor, brisa agradabel e unha brillante lúa vivín en dous mundos. Esa noite non había luz con motivo dun apagón, polo que unha xenial idea resultou ser ir a praia.
A lúa me proporcionaba toda a iluminación necesaria para disfrutar da paisaxe, o silencio me deixaba escoitar o agradable son que producía o bater das olas contra a fina area, e a cualidade de flexionar as pernas me permitiu sentar e acadar unha cómoda posición.
Nese efémero intre, permanecín nun mundo onde predominaba a calma, a beleza e despreocupación. Agradabel.

2

Repentinamente, o apagón cesa e a luz artificial volve camuflar á luz natural. Un estrondoso camión recolledor de basura chega a cumprir o seu cometido.
Como se o despertar dun sonho se tratase o mundo de calma, despreocupación e beleza troca polo mundo cotián e máis real: o da preocupación, a superficialidade e o estrés.
Dous mundos iguais pero distintos.
A decisión se fai clara: A durmir para seguir sonhando...............

FIN

PD: Estou a investigar o mundo da cursilería porque hai que saber de todo neste mundo e pode ser útil nun futuro. XD
Esto é o suficientemente cursi como para resultar moi desagradable á lectura??
Opinade!!!

Ata logo, logo
Saúde e Sorte

Berrando en silencio

O senhor da Z se atopa especialmente ocupado decidindo entre a súa existencia ou inexistencia. Reunido coa súa conciencia, os seus pensamentos e o seu subconsciente ainda non chegou a unha decisión sobre o particular.

A situación actual pode definirse musicalmente da seguinte maneira:

"lamentas con miradas
o que non se pode nin explicar
o que non gardaches
porque ao non ser o esperado
non quixeches nin arquivar
nin un so momento
nin un segundo odiado
de este amor impuro e agotado
enfermo e delicado
pequeno e despistado
que se apaga
Este Blog se apaga
como se apagan os latidos dun amor
como terminan as cancións que non acaban
este blog....... se apaga"

Tomado e adaptado desta canción:


So se están a barallar as seguintes opcións que paso a detallar musicalmente:

1º- opción:
"Enterrar un final
regresar con valor
soportar un adeus
aceptar sen rencor
comprender a razón
caminhar con honor
Resucitar?......."

Adaptado de:

2º- opción:
"O tempo fácil xa terminou
Un novo reto debo enfrontar
Meu caminho debo continuar
Sombrío é o traxecto que afrontar.
Por moito que poida buscar
Non podo regresar
Medo a continuar
Incerto é o final
Atrás quedou o pasado, paraíso perdido
xa nunca serás meu
Tan lonxe deixo o froito do edén
Paraíso perdido, nunca mais volverei"

Adaptado de :

Dende un presente vital e ata un incerto futuro se despide polo de agora o senhor da Z, deliberando sobre se seguir contribuíndo a mediocridade nun mundo dominado por isto mesmo.
Gran ano 2012 para tod@s!!
Ata a próxima!!

Saúde e Sorte

Breves reflexións inútiles porque sí! (2)

Aqui me tedes outro artigo máis, de novo probando a "blogimprovisación" e coa mesma absurda idea de escribir por escribir co afán de que algunha vez poida xurdir do meu maxín algo interesante e a vez intelixente cunha (gran ou pequena) carga de humor. Dende logo tarefa difícil e inimaxinable vindo de min. Pero como o que se trata é dunha breve reflexión inútil, si que me vexo capacitado para redactar neste inútil e torpe sentido.

Coma sempre, comezo por escribir o primerio que venha, e no único que podo pensar e que fora chove e posiblemente vai frío, un leve vento impele as pingas de choiva que con certa suavidade van batendo contra a miña fiestra, o que provoca en min, o estar nun lugar quente e nunha situación de relax, unha certa sensación de benestar, unha especie de calafrío ou arreguizo agradable.
Ante esta idílica situación e para axudar a forzar a minha mente, decido adoptar a famosa posición do pensador de Rodin

Esta imaxe non da fe, por suposto, da minha intelixencia ó reflexionar. Calquera primate, dende logo, ten moita máis intelixencia e faría, sen dúbida, un artigo moito máis interesante, polo que me da que pensar que podo estar ofendendo: Pido disculpas aos primates que lean isto e se poidan sentir ofendidos por utilizar a sua imaxe para reproducir o meu irrelevante e aburrido pensar.

Representada a situación e tras un anaco na posición do pensador, observo, nunha mesa, a roupa pendente de pasarlle o ferro, e nese instante acendese a minha luz e me ven a ansiada reflexión inútil:

por qué os seres humanos temos unha capacidade innata para complicarnos¿¿??
Un exemplo: vendo a roupa, ¿se pode saber quen foi o que ordeou que a vestimenta deba ir perfectamente planchada?? Que poría de moda iso?? Se o que estivera ben visto fora levar a roupa engurrada non creedes que aforraríamos unha insidiosa actividade. Dende logo ganhariamos unha gran cantidade de tempo para invertir noutras cousas.

Xúrdeme, para finalizar, outra reflexión: Imaxinando que levar a roupa engurrada fora o correcto, seguramente os movementos contracultarais coma os hippies, o grunge ou o punk serían moi distintos: Os hippies non se lavarían, pero as túnicas e os ponchos os terían que levar perfectamente planchados.
O mesmo pasaría no movemento grunge ou no punk, en lugar con escachar a indumentaria, abondaríalles con pasarlle o ferro á roupa. Sería un curioso cambio.

Seguiría coas reflexións inútiles sen fundamento, pero a posición do pensador, ainda que poida parecer o contrario, acaba cansando (Pensamento na mente: máis ca posición, o que agota é pensar, pero lle botarei a culpa a posición.), polo que vou rematando xa o artigo.

Agora so queda que exponhades as vosas absurdas ou coherentes impresións, as cales coma sempre, a elección do querido lector.

Nos vemos algún outro día, se volvo escribir.
Abur
Saúde e Sorte

Breves reflexións inútiles porque sí!

A reflexión de hoxe trata de como escribir algo sen saber sequera de que redactar.
Coa fin de innovar trato de escribir por escribir a ver que acontece. Non é doado, pero hai que probar a "blogimprovisación", termo acunhado na I conferencia interpersoal da minha imaxinación na que estiveron presentes eu e os meus pensamentos, xunto con un boneco do Deportivo e unha guitarra eléctrica personalizada.

Aqui estou, sentado diante dunha patalla de ordenador e dandolle os dedos que danzando polo teclado van marcando ao chou as teclas que van representar unha reflexión sen pensar.
Ante a falta de ideas decido pechar os ollos e rubricar brevemente o 1º que me venha á testa.
.................... non se escoita nada ...............................
..................... so hai silencio .........................................

Horas máis tarde esperto, ¿Quedei durmido? Eso parece, o meu brazo tamén semella que quedou durmido grazas a soportar o peso da minha cabeza. Mentres recupero a sensibilidade no brazo, penso que agora si tenho para escribir, ¡podo contar o que sonhei!!............ ¿Que soñei?............ Non me lembro, é dicir, que seguimos na mesma, hai que seguir improvisando e o único que me ven á mente é o formigueo que sinto no brazo agora mesmo con motivo da soneca botada, ¿tema interesante para falar del?........... Creo que non.

Escribindo por escribir e sen ningún guión precedente nin idea preconcebida me acaba de chegar, ¡ ao fin !, a Reflexión: Cando se quere atopar algo ou dicir algo nun momento determinado, non se che ocurre nin atopas nada nese intre no que fai falta, pero si o atopas ou te inspiras nun momento posterior, no que xa resulta de todo inútil e no que pensas: "Por qué non encontrei isto cando facía falla?" ou por qué non se me ocorreu dicir isto nese momento?".........

¿Por qué sucede isto?..... Non o sei......... ¿Solución a este tema? Saber improvisar ou crear unha máquina do tempo (Se o facedes, por favor amosádema).
¿Ten esta reflexión algunha base filosófica ou algunha utilidade? Nin a máis mínima, polo que se pode concluír que todo isto é un absurdo curioso. Benvidos o día do absurdo!!

Chega o momento de facer unha aclaración: Non me volvin tolo nin se me foi a cabeza. Tampouco estou bébedo nin baixo a influencia de ningunha sustancia psicotrópica.
Este artigo foi froito da pura improvisación, sen máis.
Ser o paradigma da torpeza provoca que salgan estas letras escritas unhas tras outras, sen ningún sentido, finalidade nin interese, pero había que probar, e penso que está quedando concretamente abstracto, quizais un pouco raro, intimista á par que extranho.
Non me fagades a rosca e decídeme que este artigo é unha tontería rara. (Podedes facelo jeje), e dade unha opinión do que queirades, absurda ou coherente, iso xa o deixo a elección do querido lector.

Nos vemos algún outro día. Pasádeo ben.
Saúde e Sorte

Crise sen cambio

A crise, un tema recurrente. O que debía valer para aprender, nos vai valer para repetir de novo erros se ninguén o soluciona. É moi doado saber as causas. Un exemplo:

Tamén existen solucións que pasan por un cambio no sistema, ainda que parece que os mercados (verdadeiros gobernantes) non están dispostos a consentilo, polo que todo voltará a ser o mesmo.
Ponheremos un exemplo dunhas posibles solucións:

Para rematar unha canción que pode valer para a situación, demostrando que a loita no pasado, en realidade, da a sensación que non valeu. Os grande e bonitos ideais xa se esqueceron e ninguén pensa en recuperalos para acadar un lugar mellor. Toque de atención a esas mentes xóvenes que perderon o espírito combativo de xeracións pasadas.
Quero destacar esta parte da letra da canción:

"Papá cuéntame otra vez esa historia tan bonita

de aquel guerrillero loco que mataron en Bolivia,
y cuyo fusil ya nadie se atrevió a tomar de nuevo,
y como desde aquel día todo parece más feo.

Papá cuéntame otra vez que tras tanta barricada
y tras tanto puño en alto y tanta sangre derramada,
al final de la partida no pudisteis hacer nada,
y bajo los adoquines no había arena de playa.

Fue muy dura la derrota: todo lo que se soñaba
se pudrió en los rincones, se cubrió de telarañas,
y ya nadie canta Al Vent, ya no hay locos ya no hay parias,
pero tiene que llover aún sigue sucia la plaza.

Queda lejos aquel mayo, queda lejos Saint Denis,
que lejos queda Jean Paul Sartre, muy lejos aquel París,
sin embargo a veces pienso que al final todo dio igual:
las ostias siguen cayendo sobre quien habla de más."

RECORDATORIO: O Día da Galiza Mártir celébrase anualmente o 17 de agosto. A data escolleuse como homenaxe para o político galeguista Alexandre Bóveda, asasinado o 17 de agosto de 1936 na Caeira (Poio) e convertido en mártir pola defensa da liberdade e dos seus ideais.
Coma homenaxe:

As iras rompen silencios cando os crimes non se acordan
cando no espantallo dormen paxarons da desmemoria.
Por iso voulles contar levando cousa con cousa,
poñendo unha feble luz nun lugar de tanta sombra.

Era o ano trinta e seis, anos de sangue e afrontas,
mártires da libertade quedan tirados na foxa.
E en agosto, o dezasete, disparan armas traidoras
contra de xente inocente, ...caeu Alexandre Bóveda.
Na Caeira, en Pontevedra, un mencer triste da historia,
...se rescatamo-los feitos, non deixaremos que volvan!

A guerra civil encheunos a memoria de foxas e o carazón de baleiros.
Foi unha victoria que non trouxo a paz, porque cómpre rompe-lo silencio,
recuperando esa, ...a súa voz necesaria de cantos alí a perderon.

Eran da Frente Popular, anarquistas, republicanos, comunistas,
galeguistas, sindicalistas, socialistas, nacionalistas, ou insubmisos á rebelión,
ou inocentes inculpados polo dedo revirado
de delatores vengativos ou arribistas do novo mando...

Militantes todos eles dun anceio común que exaltaba a dignidade humana e a dos pobos.
Querían dar creto á esperanza, esa que aínda hoxe semella que non chega. Eran bos e xenerosos, defenderon o soño dun mundo mellor e máis feliz.

Mais, ...espigaron inxusticias glorificando os abusos, conformando a tiranía
para deixar todo oculto, tentando que o tempo borre o que o tempo ó fin descobre.
Ninguén a culpa hoxe asume. Os herdeiros da victoria van diante,
e van dicindo: “que é botar máis leña ó lume”.

Mataron, martirizaron, escurecendo as auroras,
enchendo a terra de sangue, de medo, loito e derrota.
Os vencedores procuran impunes pechar as portas,
para negar a verdade, para anular a memoria.

Venceron e aínda seguen administrando a victoria,
aqueles que aínda hoxe queren facer a noite máis longa
perderon creto e razón pois na mentira se agochan.
Mártires son o guieiro e o pobo daralles gloria
a tantos que un día soñaron unha Galicia máis nosa.
Pioneiros da liberdade ¡serán lembrados con honra¡



Un saúdo!! Este blog atópase sumerxido nunha brutal crise, pero intelectual.
Ata a próxima ocasión (se chega a existir).
Saúde e Sorte

Ponte eufórico ZMix

Ola a todos de novo, canto tempo. Despois dunha gran ausencia voltamos para seguir dicindo tonterías e tolemias.

Este artigo vai consistir en que me digades, nunha escala do 1 o 5, que nivel de euforia vos produce cada canción. Pode ser ningún ou pode ser o máximo. A vosa elección queda:

-- Trivium - Anthem (We Are The Fire)


-- Audioslave - Show Me How To Live


-- Hamlet - Limitate


-- Muse - Stockholme Syndrome


-- Koma - Sakeo

Isto é todo por hoxe. comezamos pouco a pouco e xa se intentará seguir cun ritmo algo maior e con mellores artigos.
Ata a próxima. Saúde e Sorte

Pesimismo con humor

Fai algun tempo vin unha parodia do anuncio de coca-cola 2011 feita no programa de Buenafuente que me gustou moito sobre todo polo crítico humor co que está expresado:
Vos deixo a continuación os dous videos por se non os vistes:

Visto isto, agora farei a miña aportación personal, unha breve e humorística observación sobre as cousas positivas resaltadas no video de Coca-cola: Queren facer algo optimista, pero iso tamen se pode convertir en pesimista (ainda que se podería facer con todo o spot, ponherei so uns cantos exemplos, para non alargar en exceso un artigo que pretendo entretido):

- comeza o anuncio dicindo que por cada tanque que se fabrica no mundo... se fabrican 131 mil peluches: o que non din e que estes peluches se fabrican explotando miles de persoas (nenos e adultos)

- por cada muro que existe... ponhense 200 mil tapetes de "Benvido": O que non din é que 150 mil destes tapetes serán roubados e a totalidade manchados ata non distinguir a palabra benvido.

- Mentres un científico disenha unha nova arma.... Hai un millón de nais facendo un pastel de chocolate: o que non din é que se producirá a tristeza en moitos nenos celíacos que non poderán probar esas tartas de chocolate.

- Por cada persoa que di que todo vai estar peor.... hai 100 mil parellas buscando un fillo: Non din que desas 100 mil, non todas van conseguir ter un fillo provocando unha gran tristeza. Tampouco advirten que moitos deses nenos que han nacer verán dicir que todo vai estar moi mal.

- Para non facelo máis extenso remataremos ca última frase: Por cada arma que se vende no mundo... 20 mil persoas comparten unha coca-cola: Iso non o cren nin eles.........

PD: Unha última aportación que se debería incluir no video: Cada vez que se escoita este anuncio de coca-cola, os de oasis coa súa canción whatever se forran un pouquinho máis. XD

Dito o dito, sede felices e ledos.
Nos vemos, ata a próxima.
Saúde e Sorte

Breve comentario a cousas que pasan

Empezamos o ano no mundo do blog cunha nova serie de artigos (en principio) que consiten en breves comentarios a determinadas situacións que observo se producen no mundo dos torpes humanos.

Pois o primeiro destes temas a tratar, o cal se me ocorreu vendo a sitcom "How i met your mother", versa sobre a situación social que se produce en determinadas ocasións cando un dos integrantes dun determinado grupo de amigos por calquera razón, voluntaria ou involuntaria (como por exempo: estudios, resfriados, gripes, nugalla, torpezas varias, etc.), non pode asistir a un concreto plan o que acuden todos os seus amigos. É dicir, non pode sair, ir tomar algo con eles, ou incluso unha mera reunión, etc (calquera plan o que vaian todos ou case todos menos un mesmo).

(*O exposto non xurde en todos os casos, pero si con certa frecuencia)
Sucedido o expresado anteriormente, esta persoa (chamada o blitz na serie mencionada e a el nos referiremos con ese nome a partir de aqui) que non puido ou quixo asistir se atopará cunha serie de curiosas circunstancias que lle levarán a sentirse marxinado:

- 1º: A primeira mítica frase que vai escoitar será: O que te perdiches!!!!! bufff!!: Isto xa che produce un certo sentimento de marxinalidade. (Tamén é verdade que en outras moitas ocasións escoitarás: non te perdiches nada!!!. Sen embargo non soe ser veradade porque algún curioso detalle sempre te perdes, pero nada importante)

- 2º: Posteriormente, o blitz empezará a escoitar gracietas e frases que non entende, pero que a todos os seus amigos lles fai moita gracia e non paran de repetir. (nunca as chegarás a entender de verdade, posto que non fuches participe da mesma).

- 3º: Os teus amigos fianalmente contanche con todo luxo de detalles o acontecido ese día, ensalzando tan extraordinaria vivenza. (Fastidio total no blitz)

Chegados a este último punto, o blitz non lle queda outra que resignarse e tentar non perderse moitas máis detas situacións. Sen embargo, o Blitz sabe que o seu é contaxioso, e que a próxima vez sucederá algo grandioso estando él e faltando outra persoa, a cal pasará a ser o novo Blitz

Como isto se está facendo moi longo, unha última cousa:
** A continuación un video que resume isto mesmo (está en inglés, pero non dubido do voso inxenio: sei que o entenderedes. XD)

Isto é todo. Me quedou o final unha versión medio monologuística que nin de broma pretendía. jeje. Que vos parece o tema?? algunha vez fostes Blitz?? Vos sentides identificados??

Ata a próxima. Saúde e sorte.

Totalmente en contra da "Lei Sinde" (Ley de Economía Sostenible)

Quero mostrar nun artigo o meu total rexeite a unha Lei que ten o propósito de censurar (Concretamente me estou a referir a disposición final segunda que se inclúe nesta ley de economía sostenible) .
Espero que finalmente o goberno, asi como todo o parlamento, tenha a decencia de rectificar a lei que pretender aprobar, obra dunha ministra, a cal é guionista do filme: "Mentiras y Gordas." (Pouco máis habería que dicir só con dar este dato). Todo isto, o parecer, baixo a presión Estadounidense (Noticia: El País: EE UU ejecutó un plan para conseguir una ley antidescargas)

Se se aproba esta lei, o goberno poderá pechar páxinas web según o seu propio criterio: Non se trata só de descargas ilegais, en teoría, podería ata pedir o peche de páxinas que tenhan unha cita que estrictamente non está dentro do dereito de citas, ou unha fotografía sobre a que non ten dereito ou incluso un enlace de Youtube dun video que se difunde sen autorización. Moitas páxinas poderán ser obxeto de censura, unha gran ofensa a liberdades tan fundamentias como a de expresión.
Os autores tenhen o dereito de crear as súas obras e vivir delas, ao que non hai dereito é a preservar unha industria e un modelo de negocio obsoleto que se leva lucrando dunha maneira brutal moitos anos. Hai que buscar unha alternativa, pero atentar contra dereitos fundamentais non me parece a maneira máis adecuada de preservar un modelo de negocio caduco e , supostamente, defender os dereitos de autor.

- Vos deixo un video dun avogado, David Bravo, experto no tema que resulta moi aclarador:

Non ao Peche de Webs, Non á Censura.
Para máis información: red-sostenible.net




ACTUALIZACIÓN: Fracaso da "Lei Sinde" no Congreso: No obstante O goberno e EE.UU o seguiran intentando ata conseguir o seu fin (censurar).
--Noticias:
El País: Fracasa la 'ley Sinde' en el Congreso
La Voz de Galicia: La polémica ley Sinde fracasa en el Congreso

-- Novas noticias: O goberno voltará tentar a aprobación da "Lei Sinde"
La Voz de Galicia: Rubalcaba anuncia que el Gobierno volverá a intentar aprobar la ley Sinde

NON AO PECHE DE WEBS. NON Á CENSURA


Artigo Relacionado neste blog: Un novo "monstro" que non para de medrar

Sesión de Risoterapia en clave musical (5)

Recuperamos para o caso unha nova sección que se topaba bastante no olvido. Fai falla bo ambiente e espero que se consiga cos videos que se van mostrar a continuación: Trátase, nesta ocasión, de videos ou cancións de rock ou metal escritas e interpretadas en clave de humor:

- Muchachada Nui: Soy Heavy


- Tenacius D coa colaboración dun grande: DIO - Kickapoo


- El Reno Renardo - Creí en los ochenta: Humortístico recorrido polos anos 80


- A continuación venhen unha serie de versións, sempre en clave de humor, evidentemente. XD:
-- Operación mutatente - Los mutantes van al infierno (cover: Baron Rojo - Los rockeros van al infierno):


-- Heredeiros da Crus - Vaiche boa (cover: The Knack - My sharona)


-- Siniestro Total - Corta o pelo landrú (cover: Cream - Sunshine of your love)


-- Los Berzas - Yo amo el Jamón (Cover: Joan Jett & the Blackhearts - I Love Rock N Roll )


-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Isto é todo por hoxe. Espero que vos guste, ou polo menos vos chame a curiosidade.jeje

Ata a próxima. Saúde e sorte.

Outro punto de vista

Todos conhecemos (é de suponher) a historia bíblica sobre Caín e Abel. Temos preconcebida unha idea sobre esta historia. Sen embargo, pódese observar dende outro punto de vista que pode diferir do preconcebido.

Esta idea xurdiulle os componhentes de Baron Rojo ao componher a canción "Hijos de Caín": Desta maneira, narran cómo Caín foi condenado por un deus déspota e cruel, por rebelarse contra os seus dictados inxustos, contrariamente a Abel, quen, cobarde e incapaz de contrarialo, servíao. Así, Caín rompe coa súa servidume ao rebelarse contra a ley imposta polo deus que o oprimía e fuxir lonxe dos seus dominios, pero paga con iso un precio, pois se enfrenta á persecución, a maldición eterna e o sufrimento, convertíndose así en fuxitivo proscrito. A medida que a sua estirpe, os Fillos de Caín, crece, ésta se ve obrigada a enfrentarse ao estigma, o rechazo e a enemistade por parte dos fillos de Abel, fieles defensores ou coaligados da orden e o poder establecido. Establécese así, a modo de metáfora, unha dualidade entre os que se rebelan e loitan contra as inxustizas e esquemas de opresión da orde establecida, chegando a considerar a súa autoridade ilexítima, e os que se mostran cómodos, ou se identifican con él, reproducindo ou defendendo os valores da ideoloxía dominante do sistema e rexeitando ou estigmatizando aos que o cuestionan abertamente ou desafían.

Canción e letra:
Barón Rojo - "Hijos de Caín"

"La biblia cuenta una historia
que un dios terrible dictó
el drama de dos hermanos
el justo y el traidor.
Abel, mezquino y cobarde
el siervo de su señor
Caín que no entró en el juego
y que se rebeló
Te maldigo
truena la voz de su juez
Padre nuestro
que nos privó del Edén.

Caín rompió con un gesto
su yugo de esclavitud
huyó del ojo implacable
llevó su propia cruz
Perseguido
por quebrantar una ley
que no entiende
y que no cuenta con él

CORO:
Sufrirás, morirás
esta es su voluntad
pero aún hay aquí
hijos de Caín...oh

La estirpe del fugitivo
creció y se multiplicó
el signo que los margina
ya nunca se borró
Te maldigo
claman los hijos de Abel
a la diestra
de su señor el poder.

CORO...

Quizás los hombres seamos
a un tiempo Abel y Caín
Quizás algún día destruya
lo oscuro que hay en mí
El destino
no está marcado al nacer
Yo he elegido
ser lo que siempre seré...
Hijo de Caín
Hijos de Caín"

Pois iso: Toca pensar por un mesmo, sacar propias conclusión e non guiarse polo dito. A Pensar. As cousas non sempre son brancas ou negras.

Un artigo cutre máis dun blog cutre máis. XD. Sei que o tema non da para opinar, polo que non tedes porqué comentar se non vos apetece, nin ponher se está ben ou mal. É simplemente un artigo do blog desmusado.

Ata a próxima.
Saúde e Sorte

Tremenda Baixa actividade

Este Blog se atopa enfermo: O seu creador é un lacazán e se topa desmusado nestes intres, ademáis de estar ocupado en asuntos varios que non lle deixan pensar.

Sen embargo, xa sabedes que non é máis sabio aquel que sabe moitas cousas, senon aquel que fai moitas cousas co pouco que sabe. Xa se levan uns cantos artigos co moi pouco que sei. (Un gran mérito.XD)
Tamén é ben certo que o talento é algo bastante corriente. Non escasea a intelixencia, senon a constancia, que é o que lle esta a pasar a este blog.

Polo menos este espazo acometeu un gran fin: A creación de outros blogs máis exitosos e mellores. Noraboa blogueiros: Vos si que sabedes pensar e escribir. Seguide asi!!!
Xa sabedes o que se di, que o tren do éxito pasa todolos días, pero se non te subes ti o fará outro. Asi que vos animo a que sigades coa mesma constancia coa que estades a redactar.

Ahí queda iso. Para non despraveitar este tonto artigo vos ponherei un clásico do blog en versión reducida: Un mini versus. XD:

Mini Vs: Disserta Vs Estirpe



Vs

Aqui remata esta tolemia ilustrada que configura este artigo.
Nos vemos. Ata a próxima ocasión.
Saúde e Sorte.

A música en galego tamen ten que ser posible

Este artigo vai referido a escaseza de música en galego (seguramente por falta de apoio). Existen poucos artistas que canten en galego (non sendo cancións populares).
Non me refiro a que un grupo ou un artista edite toda a súa discografía en galego, senon que alterne galego e outros idiomas.

O galego é tan válido coma calquera outro idioma para cantar. Existen moitos grupos que o intentan, pero que non reciben o apoio suficiente.
Ante esta inquedanza, un grupo de investigación formado por un galicius chimpancé que fala e un ordenador nos traen un traballo con exemplos de música en galego:

(Non fai falla facer referencia as cancións populares antigas e as do xabarín que xa todos conhecemos. XD).

- O 1º en triufar coa música en galego, sería Andrés do Barro, que conseguiu que por vez primeira unha canción galega fose n.º 1 no Estado na época franquista (o cal ten mérito). A canción mítica sería a conhecida "o tren" (creo que xa todos a conhecedes).

- O outro gran triunfo da música en galego chegaría nos anos 80 da man de Antón Reixa co seu grupo os Resentidos, os cales conseguirían ser a primeira banda que popularizou un tema de rock en galego en España con "Galicia Caníbal".

- Posteriormente, chegaría o turno dos Heredeiros da Crus, Gran banda burlona que se bota de menos:


- Unha banda galega que destaca a nivel estatal no mundo do rock serían "Los suaves", grupo que non se manexa habitualmente en galego, pero que posue algunha canción no noso idioma:


- Hai unha bonita versión dun poema de Rosalía de Castro "Negra sombra", actualmente popularizada por Luz Casal, Carlos Nuñez e o filme "Mar Adentro". Traio dúas versións, a ver cal vos gusta máis:



- Otra das grandes bandas que destaca a nivel internacional, so que esta vez no mundo do folk, é Luar na lubre:


- por último vou ponher uns grupos máis actualen que topei por ai recentemente:

Ruxe Ruxe


Raiba (coa colaboración de 20 artistas galegos novos e míticos):

( Acontinuación a letra coas intervencións:
Por ela vivimos. Por ela andamos. (Chechu-Aphonnic) Un acento, una montaña, un viño bodega e barro. (Tonhito de Poi – Rasa Loba, Heredeiros da Crus) Por ser os seus fillos. Porque con ela nos criamos. (María- Indana) Doado sentir este amor sen sentirnos traizoados (Xurxo Souto- Os Tres Trebóns, Os Diplomáticos de Montealto) Medran as cidades e as aldeas van mermando. (Javi -Talesien) Soan palabras nosas. Perviven os nosos cantos. (Patty – Meigha) O lenzo da paz contén un río azul e claro. (Martinho – Machina) Paixon e latexos fan que a nosa voz soe no alto. (Vane “Belize”- Jolie Rouge) Hai un pobo que se sinte así . Nesta teima de querer vivir. Donde a terra agarima o mar. Donde o vento veu a respirar. (Xavinho - Raiba) Nós non podemos consentir que a historia nos trate así. (Cody - Kannon) Nós non podemos admitir un futuro marcado polo fin. (AiD) Si, somos nós quenes podemos preservar o que temos aquí. (Ula – Kertuler, Primitive) Non somos nos os desalmados que o pretenden destruir. (Mario – Invivo, Tuzaros) Hai quen di que estamos aferrados ao pasado. (Vituco, Ruxe-Ruxe) Como si nós non vivisemos neste mundo que herdamos. (Yosi – Los Suaves) Hai quen di que o noso é tan só un conto inventado. (Leo i Arremecaghona) Xa non lembran a cor negra do oceano queimado. (Bocixa - Zenzar) Fálase que somos uns ruidosos proletarios (Marcos - Trashnos) E que foi por eso polo que tivemos que espallarnos (Javi Maneiro – Jabon Blue, Heredeiros da Crus) Fálase que non temos nin puta idea de entrar nos mercados (Thais- Ith) Ignoran que nunca quixemos ser os seus escravos. (David Sousa – Knell) Hai un pobo que se sinte así . Nesta teima de querer vivir. Donde a terra agarima o mar. Donde o vento veu a respirar. (Xavinho - Raiba) Nós non podemos consentir que a historia nos trate así. (Cody -Kannon) Nós non podemos admitir un futuro marcado polo fin. (AiD) Si, somos nós quenes podemos preservar o que temos aquí. (Ula – Kertuler, Primitive) Non somos nos os desalmados que o pretenden destruir. (Mario – Invivo, Tuzaros) Hai un pobo que se sinte así . Nesta teima de querer vivir.Donde a terra agarima o mar. Nós temos que chamarlle FOGAR. )


Sinto que quedara un artigo tan longo: daredes visto todo?? Espero que vos guste.
Xa sei que faltan moitísimas referencias, grupos e artistas, pero creo que o artigo xa é suficientemente longo, asi que imos deixalo asi.

Ata a próxima. Saúde e Sorte

Versus 9

Vamos ca música, coma sempre:

1º Round: Dream Theater Vs Judas Priest


vs


2º Round: Muse Vs Audioslave


vs


3º Round: Chickenfoot Vs The who & Eddie Vedder


Vs


4º Round: Hamlet Vs S.A. Cambio Radical e caña (Homenaxe a minha época de instituto. XD):


Vs



Con esta homenaxe aos meus anos adolescentes me despido e non vos saturo máis. Espero que vos gustara.
Ata a próxima. Saúde e Sorte

Cuestións históricas con resposta

O artigo de hoxe trata sobre cuestións curiosas as que se lle tenta dar unha resposta. O mellor xa resultan conhecidas, pero, por se non é asi, aqui constarán.
Espero que vos guste, e se é asi, tentarei dar solución a máis cuestións históricas curiosas (é un artigo prototipo).

-- ¿Qué separa a historia da prehistoria?

A historia comeza cando aparece a escritura. Todo o ocorrido antes de que xurdira esta invención se considera prehistoria. A primeira forma de escritura creouse en Mesopotamia cara o 3200 a.C. cos chamados caracteres cuneiformes, un relativamente sofisticado código de símbolos logrado probablemente tras un longo proceso que empezou na Idade de Pedra. Ao mesmo tempo que xurdía a escritura cuneiforme, os exipcios e os maias desenrolaron a escritura xeroglífica a base de ideogramas. A linguaxe escrita fixo posible que aqueles primitivos asentamentos chegaran a converterse en auténticas civilizacións.

-- ¿A qué debe a sua mala fama o martes e trece?

O trece é un número ao que se lle outorga mala sorte dende a antigüidade. Trece eran os comensais na Última Cea de Xesucristo, na Cábala xudía se enumeran 13 espíritus malignos, no Apocalipse o anticristo chega no capítulo 13, e no Tarot este número fai referencia á morte. Pero ¿por qué martes? Porque é o día da semana adicado a Marte, o deus romano da guerra, a sangue e a violencia, que tamén deu nome ao noso vecinho planeta vermello.

Así, dende tempos medievais, en Espanha e Grecia, e también en Latinoamérica, se considera que a coincidencia do día do deus da guerra e a morte co número da morte traen "mala sorte". Unha superstición popular que tamén recolle o refraneiro espanhol: "En trece y martes, ni te cases ni te embarques".

Para os amigos expertos no tema. XD:
-- ¿Cal foi a primeira bebida alcólica?

Seguramente foi a cervexa, unha bebida que o ser humano elabora dende fai 10.000 anos. Os antropólogos toparon evidencias do seu consumo no antigo Exipto, China ou Babilonia, onde os traballadores a usaban como bebida refrescante. Según a mitoloxía exipcia, foi Osiris quen ensinou á humanidade o arte de fabricala. Sen embargo, é posible que os primeiros grandes bebedores de cervexa foran os sumerios. Fai miles de anos xa conhecían perfectamente cómo preparala. Nas súas factorías topáronse caldeiras, cubas de maceración e barrís para almacenala. No 2.000 a. C., os babilonios xa disponhían de 20 clases distintas de cervexas. A variedade negra, elaborada con cebada, era unha das máis populares. O uso do lúpulo se cre que se remonta ao século VII a.C.

Isto é todo por agora, espero que vos guste.
Ata a próxima. Saúde e Sorte